مقالههای ترجمهشده
دربارهی تاتسوئو سوزوکی
آذر
دربارهی تاتسوئو سوزوکی[1]
جاش برایت[2]، 6 ژوئن 2024
تاتسوئو سوزوکی، عکاس تقدیر شدهی ژاپنی است که با تصاویر عمیق و احساسی خود قدرت بینظیر تصاویر تکفام را برجسته میسازد.
عکسهای خیابانیِ تیره و تار سوزوکی با حس و حال خاص و مسحورکنندهشان به وضوح نمایشگر آثار یک هنرمند ژاپنیاند. آثار او تداعیگر زبان بصری خاصی است که اواخر دههی 60 و 70 توسط دایدو موریاما[3] و سایر هم قطارانش در جنبش پرووک[4] شکل گرفت.
سوزوکی در سال 1965 در توکیوی ژاپن به دنیا آمد. در همین دوران، تاکوما ناکاهیرا[5] و یوتاکا تاکاناشی[6](موریاما نیز اندکی بعد به آنها پیوست) فعالیتهایی را شروع کردند که در ابتدا به پایهگذاری نشریهای کمدوام انجامید و سالها بعد در قالب جنبشی هنری ماندگار شد.
زمانی که او به بزرگسالی رسید، شهرت و تأثیرگذاری جنبش پرووک به اوج خود رسیده بود. با این حال او تا سال 2008 به طور جدی به عکاسی نپرداخت. در این سال، او پس از ثبت تصویری بیهوا[7] از خیابانهای انوشیما که جزیرهای کوچکی است در جنوب توکیو، دریافت که دوست دارد همین سبک از عکاسی را ادامه دهد.
از یک سال تحصیل در مدرسهی عکاسی که بگذریم، او عکاسی خودآموخته است و همچون دیگر هم وطنانش، که پیشتر نامشان ذکر شد، شهود و نگاه شخصی را بر دقت فنی ترجیح میدهد. آثار او با ترکیب عکسهای سردستیِ پویا از زندگی روزمره و نماهای نزدیک[8] از چهرهی افراد در خیابان، بینش منحصر به فرد او را نسبت به شهر به نمایش میگذارند: پیچیدگیها، ویژگیها و روح خاص حاکم بر آن.
«اینطور نیست که من قابی را در ذهن پرورانده باشم و منتظر بمانم تا در لحظهای خاص آن را ثبت کنم. زیبایی عکاسی خیابانی به ثبت تصویری است که حتی نمیتوان آن را از پیش تصور کرد. وقتی حواسم با صحنهای در شهر همسو میشوند، شاتر را فشار میدهم. این بیشتر به ادراک حسی ربط پیدا میکند.»
تأثیر موریاما و همقطارانش انکارناپذیر است. اما قاببندیهای خفقانآور سوزوکی و تمرکزش بر سیماشناسی[9] یادآور آثار عکاسان خیابانی شاخصی چون بروس گیلدن[10] است. افزون بر این، او عنوان میکند که رابرت فرانک[11]، عکاس مستندنگار سرشناس قرن بیستم، و جک دیویسون[12] عکاس انگلیسی نوظهور، بیشترین تأثیر را بر عکاسی او به جای گذاشتهاند.
هرچند که این دو هنرمند به لحاظ سبک و زمان فعالیت با یکدیگر تفاوت دارند، اما آثار هر دوی آنها بیرنگی[13] را به مثابه یک ارزش مطرح میکند. علاوه بر این، بومیگرایی جسورانهی فرانک و زبان بصری تجربی و بعضاً سورئال دیویسون را میتوان در آثار سوزوکی مشاهده کرد.
«من دنیای عکاسی سیاهوسفید را دوست دارم. حضور سوژه در آن قویتر به نظر میرسد و نیز عکاسی سیاه و سفید خیالپردازی بیشتری را میطلبد؛ چراکه دنیای واقعی رنگی است.»
از آن لحظهی تأثیرگذار در حدود 14 سال پیش، سوزوکی در جمع عکاسان برای خود اسم و رسمی پیدا کرده است. او جوایز و افتخارات بسیاری کسب کرده و آثارش را در چندین و چند رویداد بینالمللی به نمایش گذاشته است. از جملهی آنها میتوان به فوتوشانگهای در سال 2015 و نمایشگاهی در لندن در سال 2016 اشاره کرد. در سال 2020 مجموعهی گستردهای از عکسهای خیابانی او با عنوان «اصطحکاک/خیابانهای توکیو»[14] توسط انتشارات اشتایدل به چاپ رسید.
تاتسوئو سوزوکی در حال حاضر در یوکوهاما، حومهی پایتخت ژاپن زندگی میکند و همچنان فضای پرتنش و دلهرهآور شهر را به ثبت میرساند. درست همانند پیشینیانش که تکرنگ بودن را پسندیده میانگاشتند، او نیز به همین شیوه کار میکند. آثار گیرای او شعورِ هنری منحصربه فردش را به نمایش میگذارند و بر ظرفیت قابل توجه عکاسی سیاه و سفید گواهی میدهند.
[1] Tatsuo Suzuki
[2] Josh Bright
[3] Daido Moriyama
[4] Provoke
[5] Takuma Nakahira
[6] Yutaka Takanashi
[7] candid
[8] Close-up
[9] physiognomy
[10] Bruce Gilden
[11] Robert Frank
[12] Jack Davison
[13] achromatism
[14] Friction / Tokyo Street
استفاده از محتویات مجله کادر بدون ذکر منبع پیگرد قانونی دارد.
انتخاب: هستی ظهیری
مترجم: مژگان تاجالدینی
منبع: https://independent-photo.com/news/tatsuo-suzuki/
